نام:سید علیرضا شمس
تاریخ تولد:1312
محل سکونت:ایران - قم
درباره من:(بیوگرافی)

شادروان سیّد علیرضا شمس ـ فرزند سید حسین ـ متخلّص به (شمس قمی) در سال 1312 شمسی ـ در قم ـ چشم به جهان گشود. تحصيلات مقدماتی را از مکتب‌خانه شروع و سپس دوره ی شش ساله‌ی ابتدایی را از کلاس سوم آغاز کرد؛ پس از پایان تحصیلات متوسطه در سال 1331 به عنوان آموزگار به استخدام آموزش و پرورش قم درآمد و همزمان با تدریس در مدارس قم، علوم دینی و حوزوی و همچمین زبان و ادبیات فارسی را فرا گرفت.

سال 1342 رسماً دبیر دبيرستان حکيم نظامی قم شد و در سال 1347 به تهران منتقل و در دبيرستان دکتر عميد مشغول به خدمت شد. سرودن شعر را از نوجوانی آغاز کرد و عضو فعّال انجمن‌های ادبی قم بود که به رياست زنده ياد استاد دکتر ابوالفضل مصفّا و شادروان استاد سید حسین حسینی قمی برگزار می‌شد.

در تهران نیز در (انجمن ادبی ایران) به ریاست شادروان استاد محمدعلی ناصح و همچنین در (انجمن ادبی صائب) به رياست روانشاد استاد خليل سامانی (موج) شرکت می‌کرد؛ همچنین از اعضای دیرین و برجسته‌ی (انجمن‌ محیط) قم به مدیریت استاد محمدعلی مجاهدی (پروانه) بود.

از همان ابتدا با مطبوعات قم و تهران، اعم از روزنامه‌ی استوار و پیکار مردان قم، و در تهران، روزنامه‌های ناهيد، توفيق و... همکاری داشت و مقالات و اشعاری با مضامين مذهبی و انتقادی اجتماعی... به فراخور آن روزگار از وی در آرشيو مطبوعات مذکور موجود است.
همچنین در خوشنویسی چیره دست بود که آثاری درخور توجه را از خود به جای گذاشته است.

دیوان اشعار وی که مشتمل است بر انواع قالب‌های شعر کلاسیک اعم از غزل، قصیده مثنوی، قطعه، ترکیب بند، ترجیع بند و مسمط...  با مضامین مذهبی، اجتماعی و غیره که هنوز به زیور طبع نرسیده است؛ در فن "ماده تاریخ" سرایی نیز بسیار توانمند بود که ابیات ماندگاری به مناسبت‌های مختلف از ایشان به یادگار مانده است.

سال 1351 به قم بازگشت و دبیر دبيرستان‌های قم شد و سه سال آخر خدمت خود را در دبیرستان دخترانه‌ی آذرمیدخت (بنت الهدی) بود تا در سال 1356 به علّت انزجار و عدم پيوستن به حزب رستاخيز، پس از 25 سال خدمات صادقانه به بازنشستگی پيش از موعد محکوم شد.

بدون میل و رضایت به حکم جبر و عداوت

در آن رژیم ، شدم در قطار بازنشسته

به جرم نفرتِِ از حزب رستخیز غم انگیز

به زجر و عنف شدم خوار و زارِ بازنشسته

سرانجام در شامگاه شنبه هفتم تیر ماه یکهزار سیصدو هشتاد و دو ، به علّت عارضه‌ی قلبی در اورژانس بیمارستان کامکار قم، قلب خسته‌ی این معلّم فرهیخته و شاعر گرانمایه و دردمند، از حرکت ایستاد و مرغ روحش به سوی آسمان‌ها پر کشید و به لقای معبود شتافت و پیکرش در مزار و در دامن استاد و مراد خود، دایی گرانقدرش شاعر عالیمقدار مرحوم استاد میرزا مهدی مسجدی قمی واقع در صحن مطهّر امامزاده سیّد علی (ره) برای همیشه آرام گرفت.

در مراسم یادبود درگذشت ایشان که از سوی دبیر شعر آئینی، ادیب توانا و شاعر بلندپایه، استاد محمدعلی مجاهدی (پروانه) در انجمن شعر و قصه‌ی قم برگزار شد فرمودند مرحوم شمس قمی از شعرایی بودند که در انجمن‌های قدیم قم شرکت می‌کردند بسیار طبع روان و صریحی داشتند که از هر مطروحه‌ی انجمن‌ها چندین غزل با مضامین مختلف می‌سرودند که یکی از محسنات و توانمندی‌های این شاعر توانا و پیش‌کسوت و دردمند و دلسوز اجتماع در قم بود؛ همچنین شادروان استاد محمود شریف صادقی (وفا) از وی به عنوان شاعری پرکار و اندیشمند و دارای طبعی نقاد و ذهنی وقاد انسانی وارسته و آراسته و منضبط یاد کرد و درگذشت‌شان را بسیار اسف انگیز دانست و بیان داشت که ایشان از شاعران بنام قم، در روزگار خویش بود.

روحش شاد و یادش گرامی باد.

آثار به چاپ رسیده :

۱ ـ املا و انشای فارسی ۱۳۴۸
۲ ـ رسم الخط خوشنویسی ۱۳۳۵
۳ ـ روش تدریس فارسی به بزرگسالان (اکابر) ۱۳۴۵