در گلستان دین گل بی‌خار زینب است

(السَّلامُ عَلیکِ یا أُمُّ المَصائِبِ یا زَینَب)

(عمّه‌ی غمخوار)

در گلسِتان دین، گل بی‌خار زینب است
عِطر آفرینِ گلشن دادار ، زینب است

برج سپهر معرفت و عصمت و عفاف
مِهر منير و مطلع انوار ، زینب است

زینِ اَب است و ایزدش این نام هدیه کرد
نامی که بهر اوست سزاوار، زینب است

دخت علی و فاطمه آن زوج بی قرین
اُخت الحسین، خسروِ احرار زینب است

هم یادگار فاطمه در وحدت و کمال
هم بهر کودکان علی ، یار زینب است

برتر معینِ شاه شهیدان کربلا...
در عرصه ‌های رزم، پرستار زینب است

بر کودکان مضطر و سجاد و اهل‌بیت
اُمّ المصیبه عمه‌ی غمخوار، زینب است

از کربلا به شام و مدینه اسیر خصم
همراه رأس سروَر ابرار ، زینب است

در مجلس یزید ، ز افشای کفر وی
ویرانگر حکومت غدّار ، زینب است

آنکه به تیغِ خطبه بزد ریشه‌ی فساد
با منطق فصیح علی ‌وار، زینب است

شد وارد خرابه چو رأس شهید عشق
مرثیه ساز خیل عزادار ، زینب است

رأس پدر چو دید رقیه ؛ سپرد جان
شاهد بر این مصیبت غمبار، زینب است

پس با امام خویش علی، زینِ عابدین
همبزم و همدم غم بسیار، زینب است

(شمس قمی) شهیده‌ی مظلومه بی‌گمان
از فتنه‌ی یزید تبهکار ، زینب است.

شادروان سید علیرضا شمس قمی

مقصد نمای قافله ی ماسَوا ، علی

(مشکل‌گشا علی)

مقصد نمای قافله ی ماسَوا ، علی
از جمع ماسوای دوعالم سوا علی

کشورگشای عرصهٔ ایجاد کُن فکان
مَسندنشین عرشهٔ عرش عُلا، علی

رمز حیات و راز بقا ، علّت وجود
مرآت حیّ داور و ایزد نما ، علی

مسطوره‌ ى ودایع آیات سرمدی
اسطوره ی بدایع ارض و سما علی

نوزاد خانه‌‌زاد خدا بود و ز آن مقام
همنام خویش خوانده خدایش بجا علی

مولود کعبه است و ندارد کس این جلال
غیر از امیر ملک نجف، مرحبا علی

از کعبه این ندا همه دم میرسد به گوش
مولودِ مَحرم حرم کبریا علی

چون راضی از قضا بُد و معنای ارتضا
زین منزلت گرفت لقب، مرتضیٰ علی

عبد مطیع حیّ مبین، پشتبان دین
تنها وصیّ ختم رسل، مصطفی، علی

اول امام بر حق و مولای متقین
دوم مقام شامخ آل عبا ، علی

بت‌های کعبه دست یداللهی اش فکند
زآن پس که پا به دوش نبی زد زها علی

آن دوش را که دست خدا مُهر کرده بود
جاه و مقام بین! که نهاده‌ست پا علی

در غزوه ‌ها امیر و سپهدار و رهنمون
در عرصه‌ ها به نصرت دین رهنما علی

بر دفع مشرکین به رهِ اعتلای دین
بر کف نِهاد جان و سر خویش را علی

غیر از علی به خصم محبّت نکرده اَست
یار عدوی خویش بُوَد چون خدا ، علی

دشمن به صدق و پاکی و عدلش بوَد گواه
زیرا که هست پادشهِ اتقیا ، علی

ابن ابی ‌الحدید که از اهل سنت است
حق داده بر علی که بُوَد حق نما ، علی

از آن صفات پاک و عباداتِ تابناک
بوده‌‌ست و هست بر دوجهان مقتدا علی

هم اسوه‌ ی عدالت و بذل و عطا و جود
هم لوحه ‌ی کرامت و لطف و صفا ، علی

جز ختم انبیا به همه ، انبیا بوَد
هم پیشتاز و پیشرو و پیشوا علی

هرچند کس به ذات علی پی نبرده اَست
باشد علی، مع الحق و حق آشنا علی

مدح علی به مصحف و مادح بوَد خدا
ممدوح سوره ی نبأ و هل أتی علی

مشکل بوَد مقام علی را شناختن
با آنکه هست بر همه مشکل‌‌گشا علی

از ماجرای خلق، ندارد کسی خبر
دارد خبر، ز‌ زیر و بم ماجرا علی

هرجا که رفت در شب معراج، مصطفی
شد همکلام و همدم و هم بزم ، با علی

شاید که گفته وقت خداحافظی رسول
رفتم کنون ز درگهت ای دوست! یاعلی

(شمس قمی) که نور ولایت فروغ اوست
پرتو گرفته از رخ شمس الضحیٰ علی

شادروان سید علیرضا شمس قمی

شاهان جهان را به گدایی نپذیریم

(عشق ابدی)

تا پرتو فیض ازلی راهبر ماست
در وادی عشق ابدی رهگذر ماست

ما جز به ره صدق و صفا پا نگذاریم
تا سایه ی ارباب طریقت به سر ماست

ما را نظری گر به سوی اهل کرم نیست
از مکرمت پیر گرامی نظر ماست

بر سفره ی رنگین جهان چشم ندوزیم
تا خون دل و اشک بصر ماحضر ماست

با بال قناعت چو در آفاق پریدیم
معراج سماوات غنا زیر پر ماست

آزاده چو سرویم و به نزدیک توانگر
چون تاک، همان کاو نشود خم کمر ماست

دلسوخته شمعیم و خموشیم ولیکن
افشاگر این سوز نهان چشم تر ماست

در راه تو بس خون دل از دیده فشاندیم
خونین رخ آلاله ی صحرا اثر ماست

لوح گنه آلوده ی دل، پاک چو گردد
از آبروی دیده و اشک بصر ماست

با اهل هنر گوی که : ما را بشناسند
ما بی هنرستیم و صداقت هنر ماست

گمراه از این پس نشوی ای دل غافل
تا این سر عاقل همه جا راهبر ماست

شاهان جهان را به گدایی نپذیریم
تا خاک کف پای علی تاج سر ماست

(شمس قم) اگر پرتوی از علم و هنر یافت
از پرتو این رهبر والا گهر ماست

شادروان سید علیرضا شمس قمی

ای نسیم سحر از من برسان هر سحرگاه سلام مادر

(مقام مادر)

‌ای نســیم سحــــر از مــن بــرسـان
هـــر سحـــرگــــاه ، ســـلامِ مــــادر

بوسه زن جای من از صـدق و صفا
بــــر رخ حـــوریــــه فـــــام مــــادر

بـا سرانگشـت عطـــوفــت بـنــــواز
قــــامـــت ســــرو قــــــوام مــــادر

دل نــاشــاد مــــرا ، شـــادان کــــن
بـه یکــی طـــرفـــه پیــــام مــــادر

روز مـــن شـــام بــــوَد بـــی ‌رخ او
شـــام مــــن روز ، ز شــــام مــــادر

بـــاغ رضــوان و بهشـت مــوعـــود
هســت انـــدر کـــف گـــــام مــــادر

در قيــامــت كه قيامی‌ست عظيــم
بـــاشـــد از فيــض قيـــــام مــــادر

جـان‌فــزا نغمه ی مــرغــان بهشـت
هسـت حـــرفــی ز كـــــلام مــــادر

مکـتـب تـــربـیـت و تعلیـــم اســت
مهـــــد دامــــــانِ هُمــــــام مــــادر

در ره پـــــرورش کـــــودک نیـسـت
هیــچ نظمـــی چو نظـــــام مــــادر

کــودک ار رام شـود نيست عجــب
كــه ز احـســـان شـــده رام مــــادر

طفـل خود تا كه نبـيـند در خــواب
نيسـت در ديـــده ، مَنـــــام مــــادر

راحتـی‌های جهــان، گشـته حــــلال
لـیـک گــــردیـــده حــــــرام مــــادر

پختگـی‌هــای جهــــان، خـــــام بوَد
پیـش آن شــیـره ی خـــــام مــــادر

بـــــاده‌ای نیـسـت نشــاط آورتـــــر
از مـــیِ صــــافـــیِ جـــــام مــــادر

گر مرا مسـتی و عشـقی‌ست به سر
مسـتــم از جـــــامِ مـــــدام مــــادر

گر جهــانی شودم عبــــد و غــــلام
مـن شدم عبــــد و غـــــلام مــــادر

خـواهــم از درگـه یــــزدان کــریــم
عمــــــر بــــا عــــــزّ و دوام مــــادر

فرض و واجـب شـده بــــر آدميــان
حــرمـت و حـــق و ذمــــام مــــادر

آه و افسوس کـه در شهـــر وجــود
نیست کــوتـــاه ، چو بــــام مــــادر

(شمس قمّی) به ثنــا لب چو گشود
این ثنــــا گفـت بـــه نـــــام مــــادر

تـا شــناسـند ، جـــوانــــان غـیـــور
عــــزّت و جــــاه و مقـــــام مــــادر

شادروان سيد عليرضا شمس قمی