(عزم استوار)

به روزگار ، گرفتار کار زار خودیم
درین نبرد به پیکار و کارزار خودیم

به سرنوشت کسی هیچ کس مؤثر نیست
اثرپذیر خود و آفریدگار خودیم

اسیر دشمن عیّار ، نیستیم ولیک
اسیر طرّه ی طرّار زلف یار خودیم

نهاد ماست زر ناسره که روز محک
به بوته منفعل از زرّ کم عیار خودیم

کسی تباهی ما را نخواهد و عمری ست
تباهِ شهوت نفس تباهکار خودیم

ز پایداری خود سر به دار چون حلاج
غمین ز عاقبت خلق پای دار خوریم

عمود خیمه ی خدمت شدیم و از سر مهر
به دستگیری مخلوق ، پایدار خودیم

به باغ دهر ، گل و خار در کنار هم‌اند
ز نیک و بد گل خود بوده‌ایم و خار خودیم

به عبرت دگران نیست حاجتی زیرا
که با وقایع عمر خود اعتبار خودیم

به جبر ، آتش دوزخ نصیب کس نشود
که خود بهشت نشینان اختیار خودیم

به ناخدا چه نیاز ار که با خدا باشیم
که در کشاکش امواج در کنار خودیم

فقط نکویی ما رمز رستگاری ماست
جز این نگشته مقدر که رستگار خودیم

به صبر کوش و قناعت گدای شهر مباش
ز کیمیای مناعت ، چو شهریار خودیم

چو (شمس قم) به جهان تکیه بر کسان نکنیم
که متّکی به خود و عزم استوار خودیم

سخن به شیوه ی "اقبال" رفت کاو فرمود :
(نفس شمار ، به پیچاک روزگار خودیم)

شادروان سید علیرضا شمس قمی