غزل موشح در نعت پیامبر اکرم (ص)

(محمد مصطفی)

م _ مرا از عشق آن دلبر فقط رنج و محن مانده
مدام از فرقت رویش ، چو طفلی کز لبن مانده

ح _ حبیبا چاره ی عشقم به جز وصل رخت نبوَد
حساب عشق این باشد که از عهد کهن مانده

م _ مرنجانم دگر ای گل! که دور از گلشن حسنت
من آن مرغ غزل‌خوانم ، که در بیت الحزن مانده

م _ می وصلی رسان بر من که مخمورم ز هجرانت
مسلمانم که بعد از تو ، اسیر اهرمن مانده

د _ در این قلب حزین نبوَد نشاطی زآن که روز و شب
دل پرخون به کف دارم که مهجور از وطن مانده

م _ میان گلشن رویت ، به زیر طاق ابرویت
مصون از جور صیادان دو آهوی ختن مانده

ص _ صفا زآن چهر زیبایت بوَد شرمنده و حیران
صبا ز آرایش زلفت ، چو موری در لگن مانده

ط _ طواف کعبه ی رویت کنم با این تن تب دار
طبیبا این تب و تابم ، ز عشقت در بدن مانده

ف _ فرود آور به مژگانم ، قدوم مشک سایت را
فشان بر دیدگانم چون به راهت چشم من مانده

ی _ یمین روی ماهت شد بسی چون (شمس قم) ذره
یسار آستانت ، مه ز سیر خویشتن مانده

شادروان سید علیرضا شمس قمی
1337/8/1